Tarasy, baseny i mała architektura

Taras wentylowany to nawierzchnia ułożona na regulowanych wspornikach, pod którą pozostaje przestrzeń powietrzna. Woda opadowa spływa pod okładzinę i odprowadzana jest podłożem, dzięki czemu płyty pozostają w poziomie i nie tworzą kałuż. Wsporniki pozwalają też wyrównać poziom tarasu z progiem drzwi bez kucia wylewki.

Deska kompozytowa nie wymaga olejowania, nie pęka i utrzymuje kolor przez lata, ale mocniej nagrzewa się w słońcu i wygląda mniej naturalnie. Drewno egzotyczne lub modrzew jest przyjemniejsze w dotyku i tańsze na starcie, wymaga jednak olejowania co 1–2 lata. Gres łączy odporność kompozytu z wyglądem kamienia.

Taras powinien mieć spadek około 1–1,5% w kierunku od budynku, czyli 1–1,5 cm na każdy metr długości. Mniejszy spadek zostawia wodę na powierzchni, większy jest odczuwalny pod stopami i pod meblami. Przy tarasach wentylowanych spadek wykonuje się w podłożu, a sama okładzina pozostaje w poziomie.

Teren pod basen wymaga wykopu z zapasem na podbudowę, wypoziomowanej i zagęszczonej płyty nośnej, doprowadzenia zasilania oraz odprowadzenia wody z płukania filtra. Trzeba też zaplanować dojście technologiczne do pompy i strefę wokół niecki z materiału antypoślizgowego. Prace ziemne pod basen prowadzi się przed wykonaniem nawierzchni i nasadzeń.